brak hosta niezarejestrowana strona no host brak hosta niezarejestrowana strona
apartamenty książęce dostępne - podobnie jak w przypadku auli - jedynie od strony dziedzińca. Listę funkcjonalnych pomieszczeń palatium zamyka urządzenie ustępowe ulokowane w sąsiedztwie dużej auli, przy narożu południowo-wschodnim, do którego wiódł wąski sklepiony korytarzyk poprowadzony w grubości ściany. PALATIUM - REKONSTRUKCJA ELEWACJI WG J. rzy północnej elewacji pałacu w obrębie rozległego dziedzińca postawiono kaplicę pw. Benedykta i Wawrzyńca, budowlę wolno stojącą, zapewne 2-kondygnacyjną na planie regularnego dwunastoboku z wydzielonym od wschodu prezbiterium. W jej części centralnej ustawione były filary tworzące wysoki, wąski szyb, nad którym umieszczona była wieżyczka z otworami okiennymi rozjaśniającymi ciemne wnętrze. Kaplica istniała do roku 1621, po czym została zburzona, a w jej miejscu zbudowano nową, zniszczoną później przez pożar w 1711. Na przedłużeniu osi palatium po obu jego stronach wzniesiono dwie okrągłe wieże: wysoką na 13 metrów wieżę pd-zach, zwaną wieżą św. 20-metrową wieżę pd-wsch, zwaną wieżą św. Jadwigi była ochrona wjazdu do zamku, który początkowo prowadził od zachodu; w jej dolnej części mieściły się lochy, wyżej zaś - komnaty mieszkalne. Potężniejsza od niej była wieża św. Piotra z murami o grubości w przyziemiu 4,5 metra. Prawdopodobnie pełniła ona funkcję stołpu - przyczółka ostatniej obrony; w jej przyziemiu również mogło mieścić się więzienie. LESSER'A Z 1834 (PO LEWEJ) I E. ierwsze większe przekształcenia w bryle zamku miały miejsce na początku XV wieku z inicjatywy księcia Ludwika II. Sprowadzony przez niego do Legnicy architekt z St. Denis nadbudował obydwie wieże, które przybrały aktualną do dzisiaj formę z ośmioboczną nadbudową i gankami: balustradowym na wieży św. Piotra i krenelażowym na machikułach otaczających wieżę św. Istotne zmiany wprowadził następca Ludwika Fryderyk I w okresie 1460-1488. Korpus pałacu uzyskał wówczas nowy symetryczny plan: jego centralną część na dwóch wyższych poziomach zajmowały wielkie aule, na bokach zaś rozmieszczono apartamenty składające się z sieni i dwóch poprzecznie ustawionych komnat. Pomieszczenia dolne wraz z aulą przesklepiono, wykuto też nowe okna, a część starszych przekształcono w wykusze na kamiennych wspornikach. Mniej więcej w tym czasie powstały również piękne malowidła zdobiące komnatę urządzoną w wieży św. Polichromie te przedstawiają postacie 11 lub 12 rycerzy nawiązujących do cyklu tzw. Dziewięciu Bohaterów na tle zielonej wici roślinnej. W części zachowały się one do czasów obecnych, nie są jednak udostępnione do zwiedzania. pierwszej połowie XVI stulecia książę Fryderyk II otoczył warownię dodatkowym pierścieniem fortyfikacji w postaci wałów ziemnych, bastei narożnych oraz fos. W tym okresie powstał największy skarb architektoniczny legnickiego zamku, bogato zdobiony renesansowy portal wjazdowy bramy tunelowej z herbem piastowskim i medalionami pary książęcej: Fryderyka oraz jego małżonki Zofii von Brandenburg-Ansbach. Na początku XVII wieku Jerzy Rudolf częściowo przebudował skrzydło wschodnie i południowe, wzniósł też wieżę zegarową na styku dwóch zamkowych członów. U schyłku XVIII stulecia rozebrano fortyfikacje, zaś w 1835 zamek spłonął. Rozpoczęta w roku 1840 odbudowa trwale zmieniła jego oblicze nadając mu romantyczny charakter gotycki. Pamiątką po zamkowej fosie jest figura św. Jana Nepomucena z początku XVIII wieku, stojąca w pobliżu portalu bramy wjazdowej. Pomniki tego świętego stawiano głównie w sąsiedztwie rzek, strumieni i studni, gdyż - jak wierzono - uchroni to przed zalaniem lub powodzią. Jan Nepomucen, a właściwie Jan z Pomuk urodził się około 1350 roku w rodzinie miejskiego urzędnika o nazwisku Welfin. Po ukończeniu szkoły został klerykiem i notariuszem w praskiej kurii, później studiował prawo na uniwersytecie praskim i w Padwie. W roku 1380 otrzymał święcenia kapłańskie - odtąd jego kariera nabrała zawrotnego tempa: kanonik wyszehradzki, proboszcz Saaz i wreszcie wikariusz generalny arcybiskupstwa praskiego - stanowisko to czyniło go drugą w hierarchii osobę tuż za arcybiskupem. Jego śmierć związana jest z konfliktem króla czeskiego Wacława II Luksemburczyka, a arcybiskupem Janem z Jensztajna. W 1383 został aresztowany i osadzony w więzieniu na Starym Mieście, gdzie torturował go osobiście sam król - nie wiadomo, co było przyczyną dostąpienia takiego "zaszczytu". Parę dni później na wpół-żywego Jana